من در خود حل شده ام

بسان رنگ در آب

و درست بسان رنگ در آب رنگی دگر گرفته ام

گاهی رنگم از سر شوق صورتی

و گاهی از روی غم زرد است

اما همیشه رنگی به چهره دارم

که حالم را نمایان می سازد

پنهان کردنی نیست

دیرگاهیست که رنگ من

رنگ عشق به خود گرفته ام

من نه شادم نه غمگین

فقط عاشقم

آری من عاشق شده ام

بسان زمین که عاشق باران است

و مرتب تکرار می کنم

بر من ببار باران ...

یادت می آید آن شب های رویایی که با هم بودیم

من مست چشمانت بودم و تو در اندیشه بیداری

وقتی تو نبودی

من مرگ تدریجی رویاهایم را به چشم دیدم

کاری از من ساخته نبود

من برای خاطرات و یادگاریهایمان مجلس ختمی  گرفتم

و همه را به زمان سپردم

دوان دوان خود را به کوچه ی خاطر ه مان رساندم

و از دور سایه ی غمگین تو را دیدم

چه با وقار و متین بود

چه صبور و آهسته گام بر میداشت

مثل همیشه

به یکباره حضور رنگین تو را حس کردم

دنیای من بار دگر آبی شد

و بار دگر متولد شدی

آری تو دوباره در من متولد شدی

و من چه مست و خوشبخت شدم

هیچی ندارم که بنویسم

وقتی نیستی واژه هام تهی هستند

وقتی نیستی دنیای من سیاهه و رنگی نداره

"زمستان
سر آغاز نگاه های سرد تو بود"
و  دنیای خیالی من
چه مظلومانه شکست
به کسی نخواهم گفت از تو
و دنیای شیرینی که برایم ساخته بودی
  این اولین شعری نیست که برایت میگویم
و بی شک آخرین شعر هم نخواهد بود
تو سر آغاز شکفتنم بودی
 و شروع پژمردنم نیز
اما می دانم
 هیچ چیز مانع دوست داشتن تو نمی شود
باور کن ....

معجزه کن که گرگان در کمیند
تا بر هم درندم
معجزه کن
بیهودگیست زندگی
مرا زود به زندگی هل داده اند
حال
من مرده ام
یک پرنده مرده
به دردی نمیخورد
من سالها بود که در گذشته بودم ....
از خود عبور می کنم
چون نور از شیشه ...

من اما دلم گرفته
از من دلگیر مشو
وازه هایم تهی از شادی ست
من پر از هق هق شده ام
حق داری اگر دیگر مرا نخواهی
اما دلتنگم
تنهایم
بنگر که میروم
 دیگر باز نخواهم گشت
همیشه به دنبال سکوت بودم
اما حالا همه ی زندگیم پر از سکوت شده است
فکر میکنم
اما این ان سکوتی که پی اش بودم نیست
خدایا مرا چه میشود
خسته ام از حرفهای تکراری
این روزها به هر بهانه ی کوچک
زود به هم میریزم
تمام درونم داغون میشود
اما باز لبخندمیزنم
خسته تر از آنم که تقلا کنم
دلشکسته تر از انم که دوباره شروع کنم
مهربانم لطفا اینجا منشین
بر سنگهای سخت ساحل قلبم منشین
جایت بد است
تو طاقت جای سخت نداری
تو طاقت موج نداری
روزگار بد بازی را شروع کرده است
من اما
سنگ شده ام
با اندکی سکوت
اندکی تامل
همه چیز درست میشود
با لبخند کمرنگم  خودم را گول میزنم
این روزها مشتی عکس دنیایی خاطره و آهنگ ها شده اند همراه من
میخواهم به آسمان تو برگردم
آنجا که دیگر کسی آ شنای کسی نیست
آنجا که دیگر مرگ تلخ نیست
و آتش سوزنده
این همه دلداگی در متن پنهان شده است
من اما باز تنهایم
 

نهالی سست را مانم

که هر نسیمی برایم طوفانی ست

معجزه ای نیست

تنها درختی هستم

که پاییز بر من توفیده است

تند بادها بر من کوبیده اند

هر کس به نوعی حیاتم را به یغما برده است

انتظارت از من برا ی چه است

معجزه ای نیست

برگهایم فرمانم نمی برند

نفرین شده ام

به کدامین گناه

ریشه هایم از ر ستن سر باز می زنند

نفرینتان باد ....